Και τότε κάποιοι βιαζόντουσαν πολύ…
Όλα βιαστικά όλα!...
Είν’ένδιαφέρων τύπος, ασφαλώς, ο βιαστικός,
μη προφθάνων δε να φάη πάντα νηστικός!
Το πρωί-πρωί ξυπνάει-πριν ανοίξουν τα σχολεία
και το ξύρισμα θα είνε η πρώτιστη ασχολία,
που θα αντιμετωπίση.
-Φέρτε μου ζεστό νερό! –Ποιος το πήρε το πινέλλο;
-Τον κακό σου τον καιρό! –Άντε, Δέσποινα, κουνήσου!
-Μια στιγμή εδώ δε μένω! –Τη βαλίτσα μου, βρε ζώα!
-Πάει, τώχασα το τραίνο!...
Τέλος, κάποτε θα φύγη στο γραφείο του θα τρέξη
και θα φτάση εκεί πέρα στις οκτώ και δεκαέξη.
Το τηλέφωνο θα πάρη: -Ποιος εκεί, παρακαλώ;
Μα ποιος είνε επί τέλους; Πέστε μου με ποιον μιλώ!
Ανανίας Κοπανίδης; Ω, Θεέ μου: Χαίρε βάθος!
Κλείστε τη γραμμή αμέσως, έχει γίνει κάποιο λάθος!...
Από την πολλή βιάσι φοβερά έχει ανάψει
και ζητάει επειγόντως έγγραφα να υπογράψη:
-Φέρ’τα έγγραφα, Μαρίκα: Άντε γρήγορα, καϋμένη!
Πώς; Στο έψυλον απάνω έβαλες περισπωμένη;
Μα δεν ντρέπεσαι λιγάκι, να ρωτάς πώς μου εφάνη;
Να, εδώ θα υπογράψω. Μα που είνε το μελάνι;
Τελοσπάντων θα δουλέψη μέσ’ σ’ αυτή την τρικυμία
και στο ρεστωράν θα πάη, για να φάη, εις τη μία.
-Τον κατάλογο, παιδί μου! Θα στο λέω κάθε λίγο;
Μία σούπα να μου φέρης! Γρήγορα, γιατί θα φύγω!
Μ’έσκασες, αγαπητέ μου! Φέρε μου αυτό που σού πα.
Τέχα λίγο! Άντε μπράβο! Τι παρήγγειλα; Μια σούπα!
Δε μου φαίνεται σπουδαία. Το ψωμί είνε ξερό.
Φτου! Φτου! Κάηκα, Χριστέ μου! Ζεματίστηκα! Νερό!...
Αυτός είνε εν ολίγοις, φίλτατοι, ο βιαστικός.
Τύπος βίαιος συνήθως, αλλά συμπαθητικός…
Έμμετρο του 1932 από το «Ρομάντζο»